‘Kimdir o?’ Barış AKARSU’yu ilk tanıdığım ve sevdiğim parçası buydu… Hem sözleri, hem melodisinde beni çeken bir şey vardı… ‘Tepede beyaz bir saray… Saray da soytarı bir kral… Kara haber onun işi, sıra kimde? Kanlı resimler ressamı, sergi de insan mezarı… Satılık olan karanlıktır çerçeve de…’ O kadar gençti ki henüz… O kadar tazeydi ki, anlatamam… Uysal, şarkılarında asi, mütevazi… Hani bir insanın tam olması gereken bir ayar vardır… Tam o ayardaydı… Ölümü her zaman soğuk kanlı karşılayanlardanım… Bu özelliğime yakınlarım çok şaşırdı oldum olası… Ne yalan söyleyim, Barış’ın ölümü içimi burktu… Bunun ilk sebebi Amasra’ya olan aşkıydı… Ben de birkaç yıl evvel gitmiştim Amasra’ya tatile… Aşık olunmayacak bir yer değildi… Mavi gözlü şehir… Padişahlara dahi ” Lâlâ, Çeşm-i cihan bu mu ola? ” diye sorduran şehir… Amasra gözlü Barış… Çok yazamayacağım aslına bakarsanız… Tek amacım şu an hafiften dökülen gözyaşlarımı bir nebze hafifletebilmek… Bir şeylerden hırsımı alabilmek…
En son dizi çekiyordu… İdealistti… Hayalleri, idealleri, düşleri küçümseyenlere tokat misali bir yanıttı… Bu dizi olayına ben de ilk başlarda sinirlenir gibi olsam, Barış’a küssemde… Ne yalan söyleyeyim… Ben olsam ben de çekerdim sanırım… Yani en azından, birgün tanınan bir yazar olsam… O ekranları ben de merak ederdim… Yapmadan, bulaşmadan duramazdım… Büyüleyici, gözleri kör edici, lânet bir özelliği var çünkü… Barış’ta, kendimin yanısıra tüm idealist, genç dostlarımı gördüm… Barış BAYRAKTAR, Kemal BİÇER, Ali SARUGAN… Ölürken bile bir şeyleri vurdu Barış yüzümüze… En az ölümü kadar soğuk bir gerçeği…
Yâ hu! Canlar… Dostlar…
Yapmasak mı? Vaz mı geçsek?
İnanın ben ölüme ağlayan biri değildim…
İnanın üzüntüden ağlamıyorum şu an…
İnan senin içinde ağlamıyorum Barış…
Sen bize vermen gerekeni verdin, öğretmen gerekeni öğrettin…
En fazla birkaç albümden mahrum ettin bizi, güzel gülüşünün haricinde…
Hırstan ağlıyorum…
Az önce Barış’ın ölüm haberini izlerken tokat gibi yüzüme çarptı…
‘ Barış AKARSU’dan Islak Islak melodisi için 3330′e islak yazıp gönderin! ‘
Bilmem anlatabildim mi?
Gözlerimin ‘islakligi(!)’ bu yüzden…
Gözyaşlarımı göndersem 3330′a…
Utanır mı dersiniz, ‘tepedeki kral!’
Cihan TEKİN
cem karaca’nın şarkılarını söylediğinde adeta kendimden geçerdim. sanki cem karaca karşımda ve derdim ki geleceğin cem karacası.. özliycem onu.. ):
Teşekkürler..
Yorumunuzu Bırakın
Yorum yapabilmeniz için Sisteme Giriş yapmış olmanız gerekiyor.
1 Yorum yapılmış.